Het ontbijt vanmorgen is stevig, want we gaan vandaag ook stevig wandelen. Gebakken bacon, worstjes, scrambled egg, witte bonen in tomatensaus, champignons, we doen het niet voor minder. We zitten aan het raam met uitzicht op de achtertuin, waar een blikken harnas te pronken staat in een prieel van kunstig gevlochten plastic bladeren. Eromheen potten met vlijtige liesjes en een schattige plastic vos. In de ontbijtkamer speelt ondertussen zachtjes een muziekje van de Dubliners met Ierse smartlappen. Het weerbericht wordt door de mevrouw van het Beech House tezamen met het cooked breakfast vriendelijk opgediend: 's morgens bedekt, 's middags normaliserend tot regen.
Aldus gelaafd klimmen we bij Orrest Head de heuvels in teneinde het beroemde uitzicht op Windermere te sauvoureren. Deze eerste wandeling in het Lake District is meteen al een spetterend hoogtepunt. We treden onbedoeld in de voetsporen van Alfred Wainwright, die hier in 1930 ook onvoorbereid omhoog wandelde, op slag verliefd werd op het gebied, en hier nog vele voetstappen achterliet. Hij tekende al zijn gangen op in het zevendelige 'Pictoral Guide to Lakeland Fells', verluchtigd met eigen illustraties.
Een citaat betreffende Orrest Head: " Quite suddenly, we emerged from the shadows of the trees and were on a bare headland, and, as though a curtain had been dramatically been torn aside, beheld a truly magnificent view. This was truth. God was in Heaven today, and I was a humble worshipper. " Het uitzicht hier is inderdaad om verliefd op te worden.
De wandeling voert verder door grazige weiden gevuld met -jawel- grazende schapen, en de dames Daisy 23 t/m 37, die de wandelaar peinzend herkauwend aanstaren. Ondertussen vult het grove profiel van mijn mooie nieuwe wandelschoenen zich al snel met vette schapenbouten.
Het gras is groener dan groen, de vogels kwinkeleren en het zonnetje schijnt, de sombere weersverwachting ten spijt. Als er een wandelaarshemel is, moet ie er zo uitzien.
We wandelen door het plaatsje Windermere naar het beginpunt van onze volgende expeditie: de Bowness Loop. Hoewel het echte hoogseizoen nog niet is aangebroken, is het hier al een drukke bedoening. Door het vele toerisme hier is er natuurlijk een wildgroei aan hotels, B&B's, fietsenverhuurder en broodjeszaken, maar het charmante is er vooralsnog niet af te krijgen.
Aangekomen in Bowness-upon-Windermere nemen we weer een pad omhoog. Dat is het begin van het Dales Way Path. Ineens lopen we weer moederziel alleen door onze wandelaarshemel. Geholpen door een gedetailleerd wandelboekje kronkelen we door de velden en langs public footpaths en door zogenaamde kissing gates, ingenieuze klappoortjes om het vee binnen te houden.
De wandeling voert langs romantische eikenbosjes, kleine boerderijtjes en door de genoemde grazige weiden. Heel af en toe komen we medewandelaars tegen, of vangen een glimp op van het water van het Windermere.
Het Dales Way Path loopt helemaal tot Ilkley in West-Yorkshire 80 miles verderop. Maar wij buigen bij Lickbarrow af terug richting Windermere en ons Beech House.
Natuurlijk niet erg verstandig om op niet-ingelopen schoenen meteen de hele dag te gaan stappen, maar wonderlijk genoeg zijn alleen mijn kuiten beurs, en die zaten niet in mijn schoenen. We dumpen onze stappers, compleet met gevuld profiel, in de kofferbak van de auto en gaan onder het genot van een kop Engelse thee het blog invullen. Wat een dag weer!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten