Beste vrienden en volgers,
Gisteren hadden we een erg gezellig dineetje bij Francine's. De tent was afgeladen, want het eten scoort geweldig op Trip Advisor. We zitten op rubbing elbows afstand van een echtpaar uit - jawel - Hastings. Gezellig nemen we samen de mooie plekjes in het Lake District door, dan de mooie plekjes elders in Engeland, en het reizen in het algemeen. En we kunnen nog van dienst zijn door alle must-sees in Leiden op een blaadje te schrijven. Als we volgend jaar het carillion in Leiden een Engels wijsje horen spelen, kunnen we ervan uitgaan, dat ze gearriveerd zijn. Ondertussen smullen we van de tonijn carpaccio, gebakken tarbot en terrine van zalm, roomkaas en dille.
Helaas moeten we nu afscheid nemen van ons gezellige Beech House. Kraakheldere kamers, vriendelijke ontvangst en gezellige patrons en gasten. Afscheid dus, maar niet nadat we een laatste full English breakfast naar binnen gewerkt hebben (ik althans). Voor vanmiddag halen we bij Sainbury's de bekende sandwiches en voor thuis wat potjes Colman's Mustard. En voor vanavond op de boot kopen we bij butcher Hutchinson een tweetal prijswinnende pasties.
De boot vertrekt pas om 17:00 uur uit Newcastle, en we tuffen op ons gemak langs Carlisle en nemen daarna weer de A69 parallel aan Hadrian's Wall. Bij Vindolanda gaat ons gymnasiastenbloed weer gisten en we betreden vol verwachting de uitgebreide opgravingen van het gelijknamige centrale Romeinse fort. Hier was het hoofdgarnizoen van Hadrian's Wall gelegerd, gesitueerd ongeveer halverwege de afstand tussen de uiteinden van Hadrian's Wall. Dat uiteraard om strategische redenen.
Vindolanda bestond al voordat de muur werd gebouwd, en is gedurende de tijd dat de Romeinen hier zaten (zo'n 400 jaar) een keer of negen herbouwd, elke keer groter of kleiner, al naar gelang de benodigde grootte van het garnizoen. Zuinig met het belastinggeld! Bijgaand plaatje geeft aan in welke verhouding de grensbewaking hier stond tot de rest van de grenzen van het Romeinse rijk.
Toch is volgens de kronieken keizer Hadrianus hier persoonlijk op bezoek geweest. In de archeologische lagen zijn op de plek waar de commandantuur toendertijd was gevestigd, de overblijfselen van een groot houten gebouw gevonden. Wellicht heeft de keizer hier nog gelogeerd.
Als archeologisch experiment zijn hier ook stukjes muur gereconstrueerd. Een stukje op de ouderwetse manier, met aarden wallen en houten pallisaden, en een stukje van steen met torens en kantelen. Men kwam er achter dat de aarden wal niet voldeed, binnen een paar jaar zakte de boel uit en rotte het hout weg. Maar daar waren de Romeinen zelf ook al achter.
Er wordt hier elk jaar nog opgegraven, en je kan je opgeven als vrijwilliger als je wilt. Maar de meeste schoenen, houten schrijftabletten met kattebelletjes en administratie, gouden munten en fibula's zullen nu wel uit de grond gevist zijn. Maar je weet maar nooit.
Ook kan je (georganiseerd) langs en over de gehele muur lopen. Trek wel negen dagen uit voor de wandeling. Deze mijlpaal zal je alvast niet tegenkomen, want deze hebben ze bij Vinolanda neergezet.
Allemaal verleidelijke activiteiten, maar wij moeten nu de boot halen, anders missen we de boot. Keurig op tijd rijden we onze incheck lane op en staan tussen de continentals die naar huis gaan, en de Engelsen die nog een vakantie voor de boeg hebben. Bij afvaart worden we weer vriendelijk uitgezwaaid vanaf de kade en we zwaaien vrolijk terug. Tot ziens gekke aardige Engelsen!
En zo komt er een einde aan dit Lake District blog. Beste vrienden en volgers, bedankt voor het lezen en tot een volgende keer!
Beste vrienden en volgers,
Vandaag bezoeken we Wray Castle aan de oever van Windermere. Eigenlijk willen we nog wat wandelen langs het meer, maar we rijden pardoes de oprijlaan op, en dan ben je verkocht. Op het eerste gezicht is Wray Castle een oeroud ridderkasteel, waar in de loop van vele eeuwen stukken aangebouwd zijn. Maar schijn bedriegt,
het is een Victoriaanse villa. Sommige mensen vinden het een smakeloze nepper , maar met de dichter Wordsworth zijn wij veel milder in ons oordeel. Het ligt in ieder geval beeldschoon aan het water, en het uitzicht op de Fells is om te zoenen.
Meteen als we binnenkomen worden we herkend door Lizz van de National Trust. Gisteren waren we in Townend (ook van de National Trust) en daar daar was zij ook aan het surveilleren. Dus hebben we meteen weer aanspraak. Ook dit oude kasteel heeft een bewogen historie nadat de eerste bewoners het pand verlieten. Het werd per seizoen verhuurd als vakantiehuis, en zo heeft Beatrix Potter hier als meisje ook een zomer doorgebracht. En ook heeft hier heel lang een opleiding tot marconist voor de commerciele vaart gezeten.
Na een lome wandeling langs het Windermere hebben we nog tijd om naar Coniston te rijden langs eindeloos slingerende smalle weggetjes. Vroeger hadden de Engelsen hier speciale charmante autootjes voor (lekker smal).
Vroeger was dit een mijnstadje (leisteen, koper en zilver), nu leeft men van het toerisme. Attracties: Coniston Water (weer zo'n mooi meer), en the old Man Coniston, of kortweg the Old Man, een berg van 800 meter hoog.
Beste vrienden en volgers,
Alleen al bij Windermere is genoeg te zien en te doen om een vakantie van drie weken overvol te stouwen. Maar we willen in onze ene week toch minstens een indruk krijgen van de rest van het Lake District. Dus gaan we vandaag per auto op expeditie.
Geheel in strijd met dit plan draaien we al na luttele miles het parkeerterrein op van de Holehird Gardens. De tuin is van de Lakeland Horticultural Society en wordt geheel gerund door volunteers. De tuinen liggen idyllisch tussen de heuvels met schapenweiden en bospartijen. Er zijn vele National Collections te zien, waaronder die van de Astilbes, de Hosta's en de wheelbarrows.
Bij de Himalayan Poppies wisselen we wat beleefdheden uit met een vrijwilliger, een gepensioneerde man, die geknield bezig is om grasjes rond de collectie weg te trekken. Er klikt wat, en we staan een tijd genoegelijk te kletsen over van alles en nog wat. Eerst de poppies, dan over Hastings, waar ie vandaan komt, en dan over Engelse humor, en dat die Dutchies dat blijkbaar ook waarderen. Gezellige lui die Engelsen.
Dan komen we bij Townend, een antiek farmhouse waar sinds de zeventiende eeuw eigenlijk niets wezenlijks aan is veranderd. De familie Brown heeft hier eeuwenlang gewoond, elke oudste zoon werd George gedoopt, ierf op zijn tijd de hele boel, en de rest van de zonen werd dokter, advokaat of wat anders. De laatste George had alleen ongetrouwde dochters, en toen de laatste stierf, kwam het huis via via in handen van de National Trust, en het is een schitterende parel aan het rijke snoer.
Het huis is een gezellige kruip-door-sluip-door hipsekrips met de hele orginele inventaris, meubilair, boeken, klokken, kasten etcetera nog kompleet. Een overal suppoosten die je iets interessants vertellen over de geschiedenis van het huis. Zo bevat de bibliotheek een aantal unieke boekwerken. Niet echt boekwerken, maar meer keukenmeidenromannetje en sensatieverhalen. Wel gedrukt maar niet gebonden. En veelal na lezing weggegooid. En tegenwoordig uniek van zeldzaamheid. In de keuken is een live demonstratie over koken en recepten uit de zeventiende eeuw.
Zo, de dag is al ruimschoots halverwege en van de expeditie is nog weinig terechtgekomen. We gaan met gezwinde spoed de Kirkstone Pass over, die zich een machtige 1489 voet boven het zeeniveau uitsteekt.
Over de pas kom je in het North Lake District. Het landschap is daar ruiger en de heuveltoppen (Fells) hoger dan in het vriendelijke midden. Op voettocht door de heuvels kan je zomaar overvallen worden door noodweer en bittere kou. Maar vanmiddag is alles zonovergoten.
We tuffen langs Derwent Water, Crummock Water, Buttermere en Thirlmere, met prachtige uitzichten op de Fells. Op de nauwe en steile weggetjes is het wel geven en nemen met betrekking tot de overige weggebruikers. Maar de Engelsen zijn zeer galant, en wij hebben absoluut geen haast. Een mooie combinatie. En zo vangen we nog meer dan een glimp op van North Lake District.
Beste vrienden en volgers,
Vanmorgen kletterde het water over het blikken harnas in de tuin. Bij het snijden van de bacon onstaat dus het plan om niet te gaan wandelen, maar op bezoek te gaan bij Blackwell House. In de loop van de dag zal het weer wel weer opklaren, en dan kunnen we eventueel nog even de bergschoenen uitlaten.
Blackwell House is niet erg antiek, maar wel historisch en erg interessant. De indertijd beroemde architect Mackay Hugh Baillie Scott ontwierp het huis in 1900 als buitenhuis voor Sir Edward Holt, een rijke brouwer uit Manchester. Het huis, de inrichting en aankleding is geheel Arts & Crafts. Oplettende lezers zullen reeds gemerkt hebben dat deze stijl onze warme aandacht en bewondering heeft. De stijl staat voor weinig tot geen grandeur, gericht op comfort en prettig wonen, alles op elkaar afgestemd en alles handgemaakt.
Enige grandeur valt toch wel te ontwaren in de White Drawing Room, de grote ramen in middeleeuwse stijl met vensterbanken om in te zitten hebben een prachtig uitzicht op Windermere. Als de namiddagzon naar binnen schijnt, worden de witte wanden in een prachtige roze gloed gezet (hebben we van horen zeggen).
De Main Hall is loeigroot, maar heeft overal knusse plekjes om te zitten en een open haard met Delftsblauwe tegeltjes.
Alles is prachtig bewaard gebleven, hoewel de Arts & Crafts stijl reeds lang geleden uit de mode is geraakt. Maar na de familie Holt waren er losse huurders, is er een meisjesschool geweest en daarna een kantoor, en niemand vond het de moeite waard om het interieur te slopen of te moderniseren. Wie wat bewaart, heeft wat.
's Middags klaart het heel erg op en daarom prikken we nog een wandeling uit ons wandelboekje 'Walks - Grasmere, Ambleside & Windermere'. Het wordt Rydal waar je een loop kan maken rond Rydal Water, een schattig meertje nabij Grasmere. Niet te zwaar, want we hebben toch wel wat spierpijn opgelopen.
Hier ligt ook Rydal Hall, een plechtig Georgian buiten met prachtige zeventiende eeuwse tuinen. Je kan er ook logeren. Wellicht een volgende keer.
E
n als de wandeling bevalt, wring je een muntje in de een van de spleten van een grote boomstam.
We hebben voor 's avonds gereserveerd in Hooked, een prettig visrestaurent in Windermere. Erg lekkere Cajun zwaardvis en ravioli gevuld met krab en ricotta.
En een wit wijntje uit Gascogne. Toppertje.
Beste vrienden en volgers,
Vandaag laten we ons door een hypermoderne dubbeldekker afzetten by de Ferry Pier in Bowness. Dit is het vertrekpunt van allerlei boottochten over het Windermere. Maar je kan ook simpelweg naar de overkant pendelen.
Dat gaat met de Muriel II, een aantrekkelijke ouwedame (want boten zijn altijd vrouwelijk). De kapitein is praatgraag en viendelijk en je mag ook je fietsen aan boord nemen. De overtocht is kort maar gezellig.
We wandelen kilometers langs de oever van het Windermere, aan de linkerhand een bos met rijpe eikenbomen en aan de rechterhand de idyllische waterkant.
De Strawberry Gardens in de titel klinken fruitig, maar het is gewoon een veldje met stacaravans waar we langs komen. De naam deed me denken aan de Strawberry Fields in Central Park NY, vlak bij de plek waar John Lennon woonde.
Op een gegeven moment dirigeert het wandelboekje ons een rotsig pad op naar boven, zodat we profijt kunnen trekken van onze bergzolen. Puf! We raken al wat pondjes kwijt. Gelukkig egaliseert het pad zich uiteindelijk en we nemen grofweg een parallelroute terug, maar dan een paar honderd meter hoger. We lopen door manshoge varens,
en daarna weer de bekende grazige weiden met schapen. De lunch van heden wordt verzorgd door Sainsbury's supermarkt en blijft er goed in!
Dan geraken we weer bij de steiger waar de Muriel ons weer oppikt .
In vroeger tijden was de ferry nog veel drukker dan nu, er werd in de bossen veel hout gewonnen, dat ter plekke omgezet werd in houtskool voor de nabijgelegen ijzerindustrie. Dit is ook het land van Beatrice Potter van de Peter Rabbit verhalen. Deze mevrouw was de uitvinder van de merchandise. Ook nu nog zijn de pluche Peter's hier niet aan te slepen voor de Aziatische toeristen. Een groot deel van het Lake District National Park is het grondgebied dat Potter nagelaten heeft aan de National Trust. Kunnen we nu allemaal nog van genieten.
Het weer houdt zich kranig. ' s Avonds echter openen zich de sluizen van Pluvius. Maar in de Beech staat een standaard vol paraplu's die we mogen lenen. Komen we toch droog aan in het Italian Cafe voor een monsterlijk lekkere pizza Calzone en een frisse Pinot Grigio..
Het ontbijt vanmorgen is stevig, want we gaan vandaag ook stevig wandelen. Gebakken bacon, worstjes, scrambled egg, witte bonen in tomatensaus, champignons, we doen het niet voor minder. We zitten aan het raam met uitzicht op de achtertuin, waar een blikken harnas te pronken staat in een prieel van kunstig gevlochten plastic bladeren. Eromheen potten met vlijtige liesjes en een schattige plastic vos. In de ontbijtkamer speelt ondertussen zachtjes een muziekje van de Dubliners met Ierse smartlappen. Het weerbericht wordt door de mevrouw van het Beech House tezamen met het cooked breakfast vriendelijk opgediend: 's morgens bedekt, 's middags normaliserend tot regen.
Aldus gelaafd klimmen we bij Orrest Head de heuvels in teneinde het beroemde uitzicht op Windermere te sauvoureren. Deze eerste wandeling in het Lake District is meteen al een spetterend hoogtepunt. We treden onbedoeld in de voetsporen van Alfred Wainwright, die hier in 1930 ook onvoorbereid omhoog wandelde, op slag verliefd werd op het gebied, en hier nog vele voetstappen achterliet. Hij tekende al zijn gangen op in het zevendelige 'Pictoral Guide to Lakeland Fells', verluchtigd met eigen illustraties.
Een citaat betreffende Orrest Head: " Quite suddenly, we emerged from the shadows of the trees and were on a bare headland, and, as though a curtain had been dramatically been torn aside, beheld a truly magnificent view. This was truth. God was in Heaven today, and I was a humble worshipper. " Het uitzicht hier is inderdaad om verliefd op te worden.
De wandeling voert verder door grazige weiden gevuld met -jawel- grazende schapen, en de dames Daisy 23 t/m 37, die de wandelaar peinzend herkauwend aanstaren. Ondertussen vult het grove profiel van mijn mooie nieuwe wandelschoenen zich al snel met vette schapenbouten.
Het gras is groener dan groen, de vogels kwinkeleren en het zonnetje schijnt, de sombere weersverwachting ten spijt. Als er een wandelaarshemel is, moet ie er zo uitzien.
We wandelen door het plaatsje Windermere naar het beginpunt van onze volgende expeditie: de Bowness Loop. Hoewel het echte hoogseizoen nog niet is aangebroken, is het hier al een drukke bedoening. Door het vele toerisme hier is er natuurlijk een wildgroei aan hotels, B&B's, fietsenverhuurder en broodjeszaken, maar het charmante is er vooralsnog niet af te krijgen.
Aangekomen in Bowness-upon-Windermere nemen we weer een pad omhoog. Dat is het begin van het Dales Way Path. Ineens lopen we weer moederziel alleen door onze wandelaarshemel. Geholpen door een gedetailleerd wandelboekje kronkelen we door de velden en langs public footpaths en door zogenaamde kissing gates, ingenieuze klappoortjes om het vee binnen te houden.
De wandeling voert langs romantische eikenbosjes, kleine boerderijtjes en door de genoemde grazige weiden. Heel af en toe komen we medewandelaars tegen, of vangen een glimp op van het water van het Windermere.
Het Dales Way Path loopt helemaal tot Ilkley in West-Yorkshire 80 miles verderop. Maar wij buigen bij Lickbarrow af terug richting Windermere en ons Beech House.
Natuurlijk niet erg verstandig om op niet-ingelopen schoenen meteen de hele dag te gaan stappen, maar wonderlijk genoeg zijn alleen mijn kuiten beurs, en die zaten niet in mijn schoenen. We dumpen onze stappers, compleet met gevuld profiel, in de kofferbak van de auto en gaan onder het genot van een kop Engelse thee het blog invullen. Wat een dag weer!
